حس اول
((اینجا تابوریس است شهر حس اول شهر غزلهای دورگه شهر تشنج کلمات شهر یک صالح سجادی))
۱-قبل از هر چیزازتمامی دوستانی که پست قبلی را تحمل کردند سپاسگذارم ۲-غزلی که در مقابل شماست تجربه ایست مربوط به سالهای تقریبا دور واز معدود غزلهایی ست که از آن روزهای سردرگم نگه داشته ام. بعداز فصلی که در اواسط غزل قرار داردقافیه تغییر کرده است به اصطلاح تجدید مطلع وجوددارد ۳-دیگر هیچ جز همه چیز ۴-یا حق سوار پاي خودم مي شوم سوار خودم و پشت پاي خودم مي شوم غبار خودم و دور مي شوم از مركز و مدار خودم به ابتداي خودم پرت مي كنم خود را و پيش پاي خودم مي شوم نثار خودم به بند مي كشم آزادي كويري را و دور باغ خودم مي شوم حصار خودم سكوت، روح مرا استحاله كرده ولي بلند مي شوم اين باربا هوار خودم آهاي« من» نه ببخشيد با خودم بودم خودم كه خسته شدم زير كوله بار خودم آهاي باتوام از قبر خود بيا بيرون منم كه آمده ام بر سر مزار خودم كه بعد با تو كه شايد همان خودم باشي قدم زنان بروم زير پاي دار خودم مدال فتح خودم را به گردن آويزم و بعد جشن بگيرم به افتخار خودم ***** بلند مي شوم از زير سايه هاي خودم و راه مي روم از روي دست و پاي خودم مسير عقربه ها هم عقب جلو بشوند شروع مي كنم از پشت ردپاي خودم دوباره جاي مرا سايه پر نخواهد كرد كه ميگذارم خورشيد را به جاي خودم گريز مي زنم اين بار برخلاف همه از ابتداي خدا تا به انتهاي خودم و ريشه مي زنم از آسمان به سمت زمين و سبز مي شوم اينبار در فضاي خودم و سيب مي چينم از خودم براي خدا بهشت مي گيرم از خدا براي خودم و بعد خالق چندين ترانه خواهم شد دهان دهان تو، اما صدا، صداي خودم در اين كه آينه آئينه است، شكي نيست من اعتماد ندارم به چشم هاي خودم بهمن 78
| Design By : Night Skin |
LinkDump
